تو خیابونای ایرانشهر (در بلوچستان) داشتم با دو تا بنا -که برامون کار می کنن- می رفتیم تا از خودپرداز پول بردارم بهشون بدم. سر فلکه ها و چهارراه ها سرباز و نیروی نظامی وایستاده بودن. گفتم این روزا احمدی نژاد اومده این استان، برا همین فضا امنیتی-نظامیه. بناها تعجب کنان پرسیدن جدی؟ احمدی نژاد اومده؟ و بنای پرسن و سال تر که با همون سواد ابتداییش کلی احساس فضل و سواد می کرد و در هر بابی اظهار کمالات می نمود رو به بنای جوان تر کرد و با چهره ای که از بیان یک کشف مهم به وجد اومده بود گفت "احمدی نژاد اولین رئیس جمهوریه که به همه استانا رفته. تازه این بار دومشه که به همه استانا می ره" و رو به من کرد و با لحنی که خواهان تایید بود پرسید "درسته آقای پارسا؟" من هم گفتم بله و تا می خواستم به سخن بیام و عوامفریبی محمود رو باطل کنم، اون رو به همکارش ادامه داد "تازه این اولین رئیس جمهوریه که رفته آمریکا" و باز رو به من کرد و گفت "مگه نه آقای پارسا؟" منم در اومدم که "نه رئیس جمهورای قبلی هم می رفتن سازمان ملل. سازمان ملل هم تو آمریکاست". اون هم حاضرجوابانه با لحنی که انگار از محمود در شگفته گفت "نه این رفته تو خود آمریکا. رفته برای مردمش صحبت کرده.خیلی آدم شجاعیه"... زبان در کام گرفتم که با عوام باید به زبان خودشون سخن گفت.

این جریان "اولین بارها و اولین نفر بودن های محمود" رو داشتم برا یکی از دوستان تعریف می کردم که طرف گفت "خب راست گفته بنده خدا، تازه این اولین رئیس جمهوریه که اسمش محموده"