آزادکیش

فریاد به فریاد بیافزای

azadkish — Fri, 18 Sep 2009 12:25:18 GMT

تصنیف زیبایی از هنرمند بزرگ "شهرام ناظری" که در بحبوحه ی درگیری های پس از کودتای 22خرداد منتشر شد:

اى خشم به جان تاخته، توفان شرر شو

اى بغض گل انداخته، فریاد خطر شو

اى روى برافروخته، خود پرچم ره باش

اى مشت برافراخته، افراخته تر شو

اى حافظ جان وطن، از خانه برون آى

از خانه برون چیست که از خویش به در شو

گر شعله فرو ریزد، بشتاب و میاندیش

ور تیغ فرو بارد، اى سینه سپر شو

خاک پدران است که دست دگران است

هان اى پسرم، خانه نگهدار پدر و شو

دیوار مصیبت کده ى حوصله بشکن

شرم آیدم از این همه صبر تو، ظفر شو

تا خود جگر روبهکان را بدرانى

چون شیر درین بیشه سراپاى جگر شو

مسپار وطن را به قضا و قدر اى دوست

خود بر سر این تن به قضا داده، قدر شو

فریاد به فریاد بیفزاى که وقت است

در یک نفس تازه اثرهاست، اثر شو

ایرانی آزاده، جهان چشم به راه است

ایران کهن در خطر افتاده، خبر شو

مشتى خس و خارند، به یک شعله بسوزان

بر ظلمت این شام سیه فام، سحر شو

مرگ بر هند

azadkish — Tue, 17 Mar 2009 23:08:18 GMT

توی اتوبوس بنز قدیمی نشسته بودم و مسیر چهارساعته ایرانشهر-زاهدان را پنج ساعته و نیمه میامدم. شب که رسید و راه از نیمه گذشت، شاگرد راننده عنایت کرد و فیلمی گذاشت تا ملت بهره مند بشوند.

پناه بر خدا، باز هم فیلم هندی. فیلمی بود مثل بقیه فیلم های هندی. باز هم روی اعصاب من راه میرفت. یادم آمد که از کشور هند چقدر ذهنیت بدی در ذهنم نقش بسته چرا که بیشترین چیزی که از هند دیده ام همین سینمایش است. همان اولش چند تا فحش نثار هندوستان کردم و "مرگ بر هند" سر دادم. ناخود آگاه "مرگ بر آمریکا" و "مرگ بر اسرائیل" و ... یادم آمد. دیدم ما که مردمی هستیم که این همه "مرگ" نثار دیگران می کنیم، حالا از این زاویه ای که هند خودش را به ما میشناساند اگر به هند نگاه کنیم، چرا یک "مرگ" هم نصیب او نکنیم؟!! درست است که هندی ها سیاهند و آمریکایی ها و اسرائیلی ها و انگلیسی ها و... سفیدترند اما ما از سر نژادپرستی مرگ را نثار هندی ها نمیکنیم. ما مثلا از آن جا که آمریکا را ستم کار می دانیم میگوییم "مرگ بر آمریکا" اما فقر و بدبختی و ستمی که در فیلم های هندی میبینیم به مراتب بیشتر از فیلم های هالیوودی و اروپایی است پس چرا نگوییم "مرگ بر هند" ؟!!!

گاه گداری این جا و آن جا می شنویم و میخوانیم که فلان فیلم هالیوودی چنین است و چنان است و این توهین به مردمی خاص است و توهین به دینی خاص و ... . واقعا هم گاهی وقت ها این حرف ها را باور می کنم. اما حالا که سینمای هند خود توهینی است به شعور بیننده و لکه ننگی است بر پیشانی هنر هفتم، چرا "مرگ بر هند" سر ندهیم؟!!!

نخ

azadkish — Tue, 03 Mar 2009 06:09:18 GMT

آستینم -کنار سرشانه- نخ کش شده بود و نخش را باید میچیدم.

قیچی کوچک خوش دستی را که برای پیرایش سبیل های مبارک گرفته بودم، به دست گرفتم و شانه ام را کمی جلو کشیدم و گردن را چرخاندم و سرم را رو به پایین کج کردم و با چهره در هم کشیده ای که یعنی دارم دقت میکنم و یعنی آن اندازه چرخاندن گردن سخت است، به نخ خیره شدم. قسمتی از یکی از نخ های سرشانه آستینم بود که بیرون زده بود. هر دو سر نخ در آستین بود و میانه بیرون زده بود. با یک حرکت هر دو سرش را چیدم...

نخ در آسمان ولو شد و هی این ور و آن ور شد. خمش و پیچشی بود که به خود میداد. تا به زمین رسید با نگاهم تعقیبش کردم. هم چون صحنه آهسته افتادن یکی از بلندی بود. انگار نخ دست و پا میزد. باور کن نخ حس داشت...

...

azadkish — Tue, 03 Feb 2009 09:07:12 GMT

ـ علی سلام حالت خوبه؟

+ به به خانم. من خوبم. شمارتو پاک کرده بودم! چی شده یاد من کردی؟!

ـ دیشب خواب دیدم تو دانشگاه جلوی همه داشتی منو میزدی لگدات خیلی درد داشت صبح بلند شدم تو شوک بودم.

ـ از من ناراحت نباش

+ نیستم

ـ مرسی خیلی باشعوری دوست دارم اومدم زاهدان ببینمت

+ چرا؟!

ـ مگه اشکالی داره؟

+ تو خودت خواستی دیگه بینمون هیچی نباشه! حتی اس

ـ یعنی کارم اشتباهه؟

ـ در هر حال من دوست دارم ببینمت بقیه ش با خودت

+ ببخشین دیر شد. میتونم بپرسم چی شد نظرت عوض شد و میخوای منو ببینی؟

ـ ببین فکرامون بهم نمیخوره پس دوستای خوبی نمیتونیم باشیم حالا دیدار چه عیبی داره؟

+ ولی تو گفتی دیگه هیچی بینمون نباشه

ـ علی این قدر کلاس نذار. من که دارم میام اون خراب شده، تو رو ببینم مگه چی میشه؟ البته گفتم اگه خودت هم بخوای

+ عصبانی نشو، کلاس نمیذارم!اشکال نداره! همدیگه رو میبینیم. من به این نتیجه رسیدم که تو، دلت با من نیست. برا همین اصراری برا ادامه دوستیمون نکردم.

ـ میدونی شاید شرایط این جوری فراهم کرده باشه، علی تو پسر خیلی خوبی هستی و این صداقتت قابل ستایشه

اولین محمود

azadkish — Sun, 04 Jan 2009 08:10:18 GMT

تو خیابونای ایرانشهر (در بلوچستان) داشتم با دو تا بنا -که برامون کار می کنن- می رفتیم تا از خودپرداز پول بردارم بهشون بدم. سر فلکه ها و چهارراه ها سرباز و نیروی نظامی وایستاده بودن. گفتم این روزا احمدی نژاد اومده این استان، برا همین فضا امنیتی-نظامیه. بناها تعجب کنان پرسیدن جدی؟ احمدی نژاد اومده؟ و بنای پرسن و سال تر که با همون سواد ابتداییش کلی احساس فضل و سواد می کرد و در هر بابی اظهار کمالات می نمود رو به بنای جوان تر کرد و با چهره ای که از بیان یک کشف مهم به وجد اومده بود گفت "احمدی نژاد اولین رئیس جمهوریه که به همه استانا رفته. تازه این بار دومشه که به همه استانا می ره" و رو به من کرد و با لحنی که خواهان تایید بود پرسید "درسته آقای پارسا؟" من هم گفتم بله و تا می خواستم به سخن بیام و عوامفریبی محمود رو باطل کنم، اون رو به همکارش ادامه داد "تازه این اولین رئیس جمهوریه که رفته آمریکا" و باز رو به من کرد و گفت "مگه نه آقای پارسا؟" منم در اومدم که "نه رئیس جمهورای قبلی هم می رفتن سازمان ملل. سازمان ملل هم تو آمریکاست". اون هم حاضرجوابانه با لحنی که انگار از محمود در شگفته گفت "نه این رفته تو خود آمریکا. رفته برای مردمش صحبت کرده.خیلی آدم شجاعیه"... زبان در کام گرفتم که با عوام باید به زبان خودشون سخن گفت.

این جریان "اولین بارها و اولین نفر بودن های محمود" رو داشتم برا یکی از دوستان تعریف می کردم که طرف گفت "خب راست گفته بنده خدا، تازه این اولین رئیس جمهوریه که اسمش محموده"

azadkish — Wed, 24 Dec 2008 09:20:52 GMT

خیلی وقته ننوشتم خیلی وقته

نمی دونم تنبل شدم نمی دونم حسش نیست نمی دونم

خیلی موضوع ها میاد تو ذهنم، وراندازشون می کنم بالا پایینشون می کنم به جنبه های مختلفشون فکر می کنم تو ذهنم می سازمشون... اما باز هم نمی نویسم. خیلی وقته نمی نویسم. حتی برا نشریات. خاطراتمو هم گاه گداری می نویسم. همیشه از نوشتن بدم میومده. آخه همیشه برام سخت بوده. همیشه اون چیزی که تو ذهنم داشتم از آب در نمیومده. همیشه وقت گیر و اعصاب خورد کن بوده.

اما بدون نوشتن هم نمی شه. باید نوشت باید. حالا چه باید بکنم؟! این تنبلی رو چه جوری از خودم دور کنم؟! حس هیچ حرکت خاصی در من نیست. خیلی بده. آدم احساس بی هودگی و بی حاصلی می کنه...

این همه موضوع میاد تو ذهنم این همه می پرورونمشون این همه حرف برا گفتن دارم اما فقط تو حرف زدن ید طولایی دارم. تو نوشتن... نوشتن مرگ منه.

استقلال، پیروزی، جمهوری اسلامی

azadkish — Thu, 12 Jun 2008 07:26:18 GMT

چند شب پیش یکی از شبکه های رادیو داشت برنامه ورزشی پخش می کرد. من با MP3 PLAYER داشتم گوش می کردم. با حسن بیادی، یکی از اعضای هیات مدیره پرسپولیس و به قول بیادی و دولتی ها پیروزی، یک گفت و گوی تلفنی چند دقیقه ای انجام دادن. مجری در باره این که سرمربی این فصل پرسپولیس کیه، از بیادی می پرسید. بیادی که یکی از مردان احمدی نژاد تو هیات مدیره پرسپولیسه و خیلی به برادرمحمود نزدیکه، گفت "سرمربی این فصل پرسپولیس قطعا ایرانی خواهد بود (یعنی این که خارجی نیست). چرا که در اعتقادات ما هست که غیر مسلمان نباید به مسلمان مسلط بشه و نباید مسلمانان زمینه چنین تسلطی را فراهم کنن و زیر دست غیر مسلمانان باشن. اما ما به دانش مربی های خارجی نیاز داریم و مربیان خارجی باید بیایند و تحت امر سرمربی مسلمان داخلی کار کنن." مجری دو باره پرسید آیا امکان داره از کشورهای مسلمان صاحب فوتبال، مثل ترکیه، سرمربی بیارن. بیادی هم انگار جرقه خوبی تو ذهنش زده شده بود، بلافاصله و با لحن عاقل اندر سفیح (درست نوشتم؟) و حق به جانبی گفت "بله قطعا این هم می تونه گزینه خوبی باشه و ما بررسیش می کنیم"

اینا رو شنیدم و پس از لختی درنگ شیرفهم شدم که اساسا سرمربی خارجی برای بالا بردن سطح ورزش کشور استخدام نمی شه که. بلکه اونا میان تا به کادر فنی و بازیکنای تیما فرمان روایی کنن. اونا خیلی آدمای بد و ستمگرین. وای که چه قدر تو این سال ها سرمربی خارجی تو مملکتمون داشتیم. وای که چقدر ستم شده به ما. اصلا سرمربی خارجی اخ و تفه، سرمربی خارجی یعنی چی؟ خیلی مسخره و بچه گانه است اگه این جوری فکر نکنیم. باید همین جوری فکر کنیم. یه وقت فکر نکنیم که ما نمی خوایم پول خرج کنیم. یه وقت فکر نکنین که ما توانایی آوردن سرمربی خارجی رو نداریم. یه وقت فکر نکنین که اگه سرمربی خارجی بیاد ما دیگه نمی تونیم تو تیم دخالت کنیم. نه اصلا از این فکرا نکنین. نکنین ها.

در ضمن اسم تیم هم پیروزیه نه پرسپولیس. چرا که ما تو اسلام پرسپولیس نداریم. پرسپولیس اولا مال کافراست، دوما مال زمان طاغوته. ولی پیروزی جزو شعارای مردم تو جریان انقلاب بوده و اسلامیه؛ "استقلال، پیروزی، جمهوری اسلامی"

بر باد مده

azadkish — Sun, 11 May 2008 11:56:18 GMT

می خواستم وبلاگم جایی باشه که خیلی از نوشته های شاید صرفا سیاسی ای که می نویسم توش نباشه... تا این جاش هم خیلی از نوشته هایی رو که برای نشریه های دانشگاه می نوشتم، تو وبلاگم نذاشتم. اما دیگه تصمیم گرفتم بیشتر چیزایی که می نویسمو بذارم اینجا. آخه این روزها مطلب کم می نویسم. باید یه جوری وبلاگمو به روز کنم. خودم از این تغییر رنگ و بو ناراحتم.

این مطلب با کمی سانسور، تو نشریه کاغذاخبار انجمن اسلامی زاهدان، چاپ شد.

چندی پیش در خبرها شنیدم امام جمعه موقت مشهد -آیت الله علم الهدی- خواستار جلوگیری از برگزاری هر گونه کنسرتی در شهر مشهد شده بود و دعا کرده بود که آن شهر عاری از این چیزها شود. بی درنگ به یاد ابرچهره فرهنگی ایران، استاد محمدرضا شجریان افتادم. استاد مشهدی است. به این اندیشیدم که اگر تاریخ مشهد را بنویسند و از بزرگانش یاد کنند، بی شک شجریان را از قلم نخواهند انداخت و از آقای علم الهدی نمی دانم که چیزی گفته خواهد آمد یا نه؟ هر چند تاریخ فقط از نیکان یاد نمی کند که بَدان نیز در آن سهمی نه اندک دارند. به این اندیشیدم که اگر از فرهنگ ما موسیقی را بگیرند، چه دارند که بدهند و جای خالی والاترین هنر انسانی را پر کنند؟ به این اندیشیدم که اگر بازگشتی باشد و تاریخ دوباره آغاز گردد، چه می شد اگر قاطبه اهل صورت را چون آیت الله سراج (پدر حسام الدین سراج، خواننده و موزیسین) گرایشی عمیق به موسیقی می بود؟ چه می شد اگر تقدس موسیقی نه فقط در یارسان کرماشان (کرمانشاه) که در همه جای جغرافیای ما می بود؟ چه می شد اگر دنیا را از زاویه بدبینی نمی نگریستند و زیبایی ها و هنرها را گمراه کننده نمی دانستند و خوار نمی کردند؟ و ای کاش آنان که با دل نهادن به اسطوره آدم و اندیشه های سامی، دنیای بی موسیقی ای را آرزو داشتند، چنین می پنداشتند که «ما همه اجزای آدم بوده ایم/ در بهشت این لحن ها بشنوده ایم».

ولی افسوس، جماعتی عمده تاثیر را بر تاریخ ما نهادند که «نظر حرام بکردند و خون خلق حلال». ای کاش می شد تاریخ دوباره آغاز گردد، اما باز هم موسیقی موسیقی باشد و این بار خون ریزهامان هنردوست باشند و کوردل هامان تامل گر. ما را از چه نعمت هایی محروم کردند، افسوس، از چه زیبایی هایی، از چه نعمت هایی، چه استعدادهایی.

نمی داند، نمی تواند که بداند موسیقی چیست، آن که چشم بسته و پیش از مطالعه و پژوهش، برای همه چیز حکمی آماده دارد. چگونه خواهد دانست که موسیقی جلوه ای از انسان متعالی است؟ که تعالی یک جامعه، بی هنر شدنی نیست؟ ای کاش بداند و ای کاش تر منافعش بگذارد تا بیش از این بر بادمان ندهد...

نیم سوخته

azadkish — Sat, 03 May 2008 09:59:18 GMT

وسط ظهر بر روی پله ای افتاده بود، دود از سرش موج زنان برمی خواست و بالا می رفت و در هوا گم می شد. همچو معتادی زار و نحیف که بی حال و تلوتلو خوران و غم خوران و اندیشه کنان می رود و در دور دست ها از نظرها ناپدید می شود. همه پله را آفتاب گرفته بود و در گرمای سوزان خود به سکوت فرو برده بود، تنها همان اندک جایی سایه بود که او آن جا تکیده بود و می سوخت. رهگذران بی تفاوت از کنارش می گذشتند، بعضی هاشان حتی بی هیچ نگاهی. شاید هم توجهی را جلب نمی کرد. ولی من در همان یک دو لحظه گذر، خوب نگاهش کردم. پوزخندی بر لبانم نقش بست که او نیم سوز از لبان کدام لارجی جدا گشته ؟! و زود محو شد که صحنه عمیقا زار بود. مرا به خود می خواند، شاید که باید تابلویی از او می آفریدم...

آفریدم، اما چون همیشه نه دلچسب و راضی کننده. همیشه از نوشتن بیزاری جسته ام که آن چیزی که در سر دارم را نمی توانم به روی کاغذ بیاورم...

توله تازی

azadkish — Sat, 12 Apr 2008 07:44:00 GMT

توله تازی پریشان بود و مضطربانه دور و برش را نگاه می کرد و با عجله و تند می رفت. برایم تجسم صحنه ای بود: مرد لاغر و نحیف و ژولیده ای، لخت و عور، برای فرار از نگاه های مردم و رساندن خود به جایی پنهان از دیده ها...

سرش را پایین می گرفت و جرات و جسارتی در نگاه و حرکاتش نبود: مرد از طبقه ای فرودست و توسری خور بود، اعتماد به نفسش خیلی پایین بود...

لاغر بود مثل همه تازی ها: فقر و نداری و گرسنگی مرد...

دور چشمانش سیاه رنگ بود: تجسم گود افتادگی چشمان مرد...

دمش را محکم لای پاهایش گرفته بود: ترس و اضطراب و گریز مرد...

هی مسیرش را عوض می کرد: مردی بی اختیار، دستخوش تلاطم امواج روزگار...

خیال ها گذر کرد و توله تازی اعماق ذهن و خاطر من را کاوید و برایم برملا نمود...

این خیالات، من بودم که با اشاره ای درگیر بیچارگی های رسوب کرده ذهنم می شدم...